آرزومند ترا سیرگلستان آفت است

شهد خواهی آتشی زن خانه زنبور را

از شکست دل چه عشرتهاکه برهم خورد و رفت

موی چینی شام جوشاند از سحر فغفور را

نکهت گل تیغ باشد صاحب ناسور را

سوختن در هرصفت منظورعشق افتاده است

مشرب پروانه ز آتش نداند نور را