موی چینی شام جوشاند از سحر فغفور را

از فلک بی ناله کام دل نمی آید به دست

شهد خواهی آتشی زن خانه زنبور را

از شکست دل چه عشرتهاکه برهم خورد و رفت

آرزومند ترا سیرگلستان آفت است

نکهت گل تیغ باشد صاحب ناسور را

سوختن در هرصفت منظورعشق افتاده است