از شکست دل چه عشرتهاکه برهم خورد و رفت

کرد خال روی دست خود سلیمان موررا

از فلک بی ناله کام دل نمی آید به دست

شهد خواهی آتشی زن خانه زنبور را

موی چینی شام جوشاند از سحر فغفور را

آرزومند ترا سیرگلستان آفت است

نکهت گل تیغ باشد صاحب ناسور را