از فلک بی ناله کام دل نمی آید به دست

شعله افسرده پندارد چراغ طور را

بی نیازی بسکه مشتاق لقای عجز بود

کرد خال روی دست خود سلیمان موررا

شهد خواهی آتشی زن خانه زنبور را

از شکست دل چه عشرتهاکه برهم خورد و رفت

موی چینی شام جوشاند از سحر فغفور را