شهد خواهی آتشی زن خانه زنبور را

بی نیازی بسکه مشتاق لقای عجز بود

کرد خال روی دست خود سلیمان موررا

از فلک بی ناله کام دل نمی آید به دست

از شکست دل چه عشرتهاکه برهم خورد و رفت

موی چینی شام جوشاند از سحر فغفور را

آرزومند ترا سیرگلستان آفت است