که نتواندکشیدن ناله مجنون طنابش را

به تسلیم ازکمال نسخه هستی مشو غافل

سر افتاده شاید نقطه باشد انتخابش را

بلندی آنقدر بالیده است از خیمه لیلی

در آن وادی که از خود رفتنم پر می زند بیدل

شرر عرض خرام سنگ می داند شتابش را