خونم آخرکرد بازوی شناور تیغ را

عیش خواهی صید آفت شوکه مانند هلال

چرخ ابرومی کند برچشم ساغرتیغ را

پرده نیرنگ توفان بود شوق بسملم

تا مگر یکباره گردد قطع راه هستی ام

چون دم مقراض می خواهم دو پیکر تیغ را

موج توفان می زند جوی به دریامتصل