جوهر دیگر بود در دست حیدر تیغ را

تا مگر یکباره گردد قطع راه هستی ام

چون دم مقراض می خواهم دو پیکر تیغ را

موج توفان می زند جوی به دریامتصل

هرکه را دل از غبارکینه جوییها تهی ست

می کشد همچون نیام آسوده در برتیغ را

دل به امید تلافی می تپد اماکجاست