هرکه را دل از غبارکینه جوییها تهی ست

چون دم مقراض می خواهم دو پیکر تیغ را

موج توفان می زند جوی به دریامتصل

جوهر دیگر بود در دست حیدر تیغ را

می کشد همچون نیام آسوده در برتیغ را

دل به امید تلافی می تپد اماکجاست

آنقدر زخمی که خواباند به بسترتیغ را