اندکی باد است در سر صاحب اورنگ را

می شود دندان ظلم ازکندگشتن تیزتر

اره بی دانه چون گردد ببرد سنگ را

درحبات و موج این دریاتفاوت بیش نیست

یک شرررنگ وفا ازهیچ دل روشن نشد

شمع خاموشی ست این غمخانه های تنگ را

وهم می بالد در اینجا، عقل کو، فطرت کدام