یک شرررنگ وفا ازهیچ دل روشن نشد

اره بی دانه چون گردد ببرد سنگ را

درحبات و موج این دریاتفاوت بیش نیست

اندکی باد است در سر صاحب اورنگ را

شمع خاموشی ست این غمخانه های تنگ را

وهم می بالد در اینجا، عقل کو، فطرت کدام

مزرع ما بیشترسرسبز دارد بنگ را