شمع خاموشی ست این غمخانه های تنگ را

درحبات و موج این دریاتفاوت بیش نیست

اندکی باد است در سر صاحب اورنگ را

یک شرررنگ وفا ازهیچ دل روشن نشد

وهم می بالد در اینجا، عقل کو، فطرت کدام

مزرع ما بیشترسرسبز دارد بنگ را

برق وحشت کاروان بی نشانی منزلم