وهم می بالد در اینجا، عقل کو، فطرت کدام

اندکی باد است در سر صاحب اورنگ را

یک شرررنگ وفا ازهیچ دل روشن نشد

شمع خاموشی ست این غمخانه های تنگ را

مزرع ما بیشترسرسبز دارد بنگ را

برق وحشت کاروان بی نشانی منزلم

در نخستین گام می سوزم ره و فرسنگ را