مزرع ما بیشترسرسبز دارد بنگ را

یک شرررنگ وفا ازهیچ دل روشن نشد

شمع خاموشی ست این غمخانه های تنگ را

وهم می بالد در اینجا، عقل کو، فطرت کدام

برق وحشت کاروان بی نشانی منزلم

در نخستین گام می سوزم ره و فرسنگ را

عاقبت از ضعف پیری ناله ما اشک شد