می کند بی دست و پایی ناله تلقین سنگ را

گرکنم با این سر پرشور بالین سنگ را

از شررپرواز خواهدگشت تمکین سنگ را

من به درد نارساییها چه سان دزدم نفس

از جسد رنگ گداز دل توان دید آشکار

گرشود دامن به خون لعل رنگین سنگ را

چون صداهرکس به رنگی می رود زین کوهسار