چون صداهرکس به رنگی می رود زین کوهسار

می کند بی دست و پایی ناله تلقین سنگ را

از جسد رنگ گداز دل توان دید آشکار

گرشود دامن به خون لعل رنگین سنگ را

آتشم فهمید آخر خانه زین سنگ را

از شکست ما صدای شکوه نتوان یافتن

شیشه اینجامی گشاید لب به تحسین سنگ را