شیشه اینجامی گشاید لب به تحسین سنگ را

چون صداهرکس به رنگی می رود زین کوهسار

آتشم فهمید آخر خانه زین سنگ را

از شکست ما صدای شکوه نتوان یافتن

دیده بیدار را خواب گران زیبنده نیست

ای شررتا چند خواهی کرد بالین سنگ را

ساز این کهسار غیر از ناله آهنگی نداشت