ساز این کهسار غیر از ناله آهنگی نداشت

شیشه اینجامی گشاید لب به تحسین سنگ را

دیده بیدار را خواب گران زیبنده نیست

ای شررتا چند خواهی کرد بالین سنگ را

آرمیدن اینقدرهاکرد سنگین سنگ را

صافی دل مفت عیش است از حسد پرهیزکن

هوش اگر جامت دهد برشیشه مگزین سنگ را