آرمیدن اینقدرهاکرد سنگین سنگ را

دیده بیدار را خواب گران زیبنده نیست

ای شررتا چند خواهی کرد بالین سنگ را

ساز این کهسار غیر از ناله آهنگی نداشت

صافی دل مفت عیش است از حسد پرهیزکن

هوش اگر جامت دهد برشیشه مگزین سنگ را

فیض سودا مشربان از بس که عام فتاده است