گرشود دامن به خون لعل رنگین سنگ را

من به درد نارساییها چه سان دزدم نفس

می کند بی دست و پایی ناله تلقین سنگ را

از جسد رنگ گداز دل توان دید آشکار

چون صداهرکس به رنگی می رود زین کوهسار

آتشم فهمید آخر خانه زین سنگ را

از شکست ما صدای شکوه نتوان یافتن