درین محفل که جوشدگرد تشویش از تماشایش

چو بالیدن به روی عقده می آرد تامل را

سرشک از دیده بیرون ریختم مینا به جوش آمد

چکیدنهای این خم آبیاری کرد قلقل را

به خواب امن می باشد نگه چشم تغافل را

زبحث شورش دریا نبازد رنگ تمکینت

چوگوهرگر بفهمی معنی درس تامل را