تو هم مگذار دامان شکست شیشه دل را

بهار اندیشه صدرنگ عشرت کرد بسمل را

کف خونی که برگ گل کند دامان قاتل را

زتاثیر شکستن غنچه آغوش چمن دارد

نم راحت ازین دریا مجو کز درد بی آبی

لب افسوس تبخال حباب آورد ساحل را

درین وادی حضور عافیت واماندگی دارد