نم راحت ازین دریا مجو کز درد بی آبی

کف خونی که برگ گل کند دامان قاتل را

زتاثیر شکستن غنچه آغوش چمن دارد

تو هم مگذار دامان شکست شیشه دل را

لب افسوس تبخال حباب آورد ساحل را

درین وادی حضور عافیت واماندگی دارد

مده ازکف به صد دست تصرف پای درگل را