خوشا آیینه صافی که لیلی دید محمل را

درین وادی حضور عافیت واماندگی دارد

مده ازکف به صد دست تصرف پای درگل را

تفاوت در نقاب و حسن جز نامی نمی باشد

چه احسان داشت یارب جوهرشمشیر بید

که درهرقطره خون سجده شکری ست بسرال را

نفس در قطع راه عمر عذر لنگ می