گل ، تاج به خاک افکند و سروعلم را

گیسوی تو دامی ست که تحریر خیالش

از نال به زنجیرکشیده ست قلم را

با این قد و عارض به چمن گر بخرامی

اسرار دهانت به تامل نتوان یافت

از فکر، کسی پی نبرد راه عدم را

عمری ست که در عالم سودای محبت