خاکم به بر خویش کشد نقش قدم را

عمری ست که در عالم سودای محبت

از ناله من نرخ بلندست الم را

چندن نرمیدم ز تعلق که پس از مرگ

از آه اثر باخته ام باک مدارید

تیغم عوض خون همه جا ریخته دم را

مینای من و الفت سودای شکستن