تیغم عوض خون همه جا ریخته دم را

چندن نرمیدم ز تعلق که پس از مرگ

خاکم به بر خویش کشد نقش قدم را

از آه اثر باخته ام باک مدارید

مینای من و الفت سودای شکستن

حیف است به یاقوت دهم سنگ ستم را

تا چند زنی بال هوس در طلب عیش