غبار وحشتی از بال عنقاگیر عالم را

ز جرات قطع کن گر مرد میدانگاه تسلیمی

که تیغ اینجا برشها می شمارد ریزش دم را

سراغ از هرچه گیری بی نشانی جلوه ها دارد

ز تحریک مژه بر پرده های دیده می لرزم

که نوک خامه ازهم می شکافد صفحه نم را

اگر ازگرد راهت چشم آهو سرمه بردارد