چون غبار شیشه ساعت تسلی دشمنیم

قطع کن وهم و خیال قاصد وپیغام را

حسن مطلق داشتم خودبینی ام آیینه کرد

اینقدرها هم اثر می بوده است اوهام را

از مزاج خاک ما هم برده اند آرام را

زندگی تاکی هلاک کعبه و دیرت کند

به که از دوش افکنی این جامه احرام را