به که از دوش افکنی این جامه احرام را

چون غبار شیشه ساعت تسلی دشمنیم

از مزاج خاک ما هم برده اند آرام را

زندگی تاکی هلاک کعبه و دیرت کند

ازتغافل تا نگاه چشم خوبان فرق نیست

تشبه یکرنگ ست اینجادرد و صاف جام را

حلقه آن زلف رونق از غبار دل گرفت