ازتغافل تا نگاه چشم خوبان فرق نیست

از مزاج خاک ما هم برده اند آرام را

زندگی تاکی هلاک کعبه و دیرت کند

به که از دوش افکنی این جامه احرام را

تشبه یکرنگ ست اینجادرد و صاف جام را

حلقه آن زلف رونق از غبار دل گرفت

دود آه صید باشد سرمه چشم دام را