هرکه می گیرد به خاک افکنده می گیرد مرا

مستی حالم خورد هرجا فریب جام هوش

چون عسس اوهام پیش آینده می گیرد مرا

ناتوان صیدم ، ترحم غافل از حالم مباد

عشق را بیدل دماغ التفات یادکیست

خواجگی مفت طرب گر بنده می گیرد مرا