ندانم از خم زلف که هشته اند مرا

چگونه تخم شرارم به ریشه دل بندد

همان به عالم پروازکشته اند مرا

فلک شکارکمندی ست سرنگونی من

تپیدن نفسم ، تارکسوت شوقم

که در هوای تو بیتاب رشته اند مرا

ز آه بی اثرم داغ خامکاری خویش