که در هوای تو بیتاب رشته اند مرا

فلک شکارکمندی ست سرنگونی من

ندانم از خم زلف که هشته اند مرا

تپیدن نفسم ، تارکسوت شوقم

ز آه بی اثرم داغ خامکاری خویش

به آتشی که ندارم برشته اند مرا

چوچشم بسته معمای راحتم بیدل