قدح برسنگ زن تا بشکنی رنگ خمارم را

ز اشکم بر سر مژگان عنان داری نمی آید

گر وتازی ست باصد شعله طفل نی سوارم را

توقع هرچه باشد بی صداعی نیست ای ساقی

ز دل شورقیامت می دماند رشک همچشمی

به هر آیینه منمایید روی گلعذارم را

شرارکاغذم از فرصت عیشم چه می پرسی