ز دل شورقیامت می دماند رشک همچشمی

گر وتازی ست باصد شعله طفل نی سوارم را

توقع هرچه باشد بی صداعی نیست ای ساقی

قدح برسنگ زن تا بشکنی رنگ خمارم را

به هر آیینه منمایید روی گلعذارم را

شرارکاغذم از فرصت عیشم چه می پرسی

به رنگ رفته چشمکهاست گلهای بهارم را