ز برق یاس جگرسوز باده ای دارم

مگر شکستن دل پرکند ایاغ مرا

شبی که دیده کنم روشن از تماشایت

فتیله مدتحیربو د چراغ مرا

که شعله نیزنبوسد لب ایاغ مرا

نشاط باده به مینای غنچگیها بود

شکفتگی همه خمیازه کرد باغ مرا