شکفتگی همه خمیازه کرد باغ مرا

ز برق یاس جگرسوز باده ای دارم

که شعله نیزنبوسد لب ایاغ مرا

نشاط باده به مینای غنچگیها بود

خمار شیشه چرخ از نگونی اش پداست

چسان علا ج کندکلفت دماغ مرا

در ابروی تو شکن پرورد تغافل چند