خمار شیشه چرخ از نگونی اش پداست

که شعله نیزنبوسد لب ایاغ مرا

نشاط باده به مینای غنچگیها بود

شکفتگی همه خمیازه کرد باغ مرا

چسان علا ج کندکلفت دماغ مرا

در ابروی تو شکن پرورد تغافل چند

مقام فتنه مکن گوشه فراغ مرا