دیده یعقوبم و جا نیست درکنعان مرا

کاروان اشکم از عاجز متاعی ها مپرس

آبله محمل کش است از دیده تا دامان مرا

شوق دیدارم ، چه سود ازخویش بیرون رفتنم

ای طلب دروصل هم مشکن غبارجستجو

آتشم گر زنده می خوهی ز پا منشان مرا

در شکست من بنای ناامیدی محکم است