آتشم گر زنده می خوهی ز پا منشان مرا

شوق دیدارم ، چه سود ازخویش بیرون رفتنم

دیده یعقوبم و جا نیست درکنعان مرا

ای طلب دروصل هم مشکن غبارجستجو

در شکست من بنای ناامیدی محکم است

فکر تعمیری ندارم تاکند ویران مرا

در غم آباد فلک چون خانه وهم حباب