درد الفت بودم و با بیخودی می ساختم

می دهد ساغر به طاق ابروی نسیان مرا

گوی سرگردنم و درعرصه موهوم حرص

دانه های نار جوشید از بن دندان مرا

قامت خم گشته شد آخر خم چوگان مرا

گرشوم بیدل چوآتش فارغ ازدود جگر

اضطراب دل چو اشک آورد بر مژگان مرا