عرق بیرون این دریا نمی خواهدکرانم را

مخواه ای مفلسی ذلت کش تسلیم دونانم

زمین تا چند زیرپا نشاند آسمانم را

ز شرم عافیت محرومی جهدم چه می پرسی

ز درد دل درتن صحرا نبستم بار امیدی

جرس نالید و آتش زد متاع کاروانم را

نمی دانم ز بیداد دل سنگین کجا نالم