ز درد دل درتن صحرا نبستم بار امیدی

زمین تا چند زیرپا نشاند آسمانم را

ز شرم عافیت محرومی جهدم چه می پرسی

عرق بیرون این دریا نمی خواهدکرانم را

جرس نالید و آتش زد متاع کاروانم را

نمی دانم ز بیداد دل سنگین کجا نالم

شنیدن نیست آن دوشی که بردارد فغانم را