جرس نالید و آتش زد متاع کاروانم را

ز شرم عافیت محرومی جهدم چه می پرسی

عرق بیرون این دریا نمی خواهدکرانم را

ز درد دل درتن صحرا نبستم بار امیدی

نمی دانم ز بیداد دل سنگین کجا نالم

شنیدن نیست آن دوشی که بردارد فغانم را

تراوشهای آثارکرم هم موقعی دارد