کرد فرش آستانت سعی پیشانی مرا

مدعمرم یک قلم چون شمع دروحشت گذشت

آشیان هم برنیاورد از پرافشانی مرا

عجز هم چون سایه اوج اعتباری داشته ست

پرده ساز جنونم خامشی آهنگ نیست

ناله می گردم به هر رنگی که گردانی مرا

ناله واری سر ز جیب دل برون آورده ام