چون حیا ازپوشش عیب است عریانی مرا

خلعت خونین دلان تشریف دردی بیش نیست

بس بود چون غنچه زخم دل گریبانی مرا

رازداریها به معنی کوس شهرت بوده است

پر سبکروحم زفکر سخت جانی فارغم

چون شرر در سنگ نتوان کرد زندانی مرا

گرد بیتاب از طواف دامنی محروم نیست