پر سبکروحم زفکر سخت جانی فارغم

بس بود چون غنچه زخم دل گریبانی مرا

رازداریها به معنی کوس شهرت بوده است

چون حیا ازپوشش عیب است عریانی مرا

چون شرر در سنگ نتوان کرد زندانی مرا

گرد بیتاب از طواف دامنی محروم نیست

زد به صحرای جنون آخرپریشانی مرا