حسد را ریشه نتوان یافت جزدر طینت ظالم

ز وصل زرهمان یک حسرت آغوش است میزان را

به هرجا عافیت رو داد نادان در تلاش افتد

دویدن ریشه گلهای آزادی ست طفلان را

سر دنباله دایم در دل تیر است پیکان را

درشتان را ملایم طینتیهایم خجل دارد

زبان از نرمگویی سرنگون افکند دندان را