سرشک آخر سرانگشت حنایی کرد مژگان را

کفی افشانده ام چون صبح لیک از ننگ بیکاری

به وحشت دسته می بندم شکست رنگ امکان را

به عرض ناز معشوقی کشید ازگریه کار من

نقاب از آه من بردار و چاک دل تماشاکن

حجابی نیست جزگرد نفسها صبح عریان را

غباری دیده ای دیگر ز حال ما چه می پرسی